Nauczanie

Pytania są jak klucze. Otwierają kolejne drzwi, skłaniają do szukania odpowiedzi i prowadzą do ważnych odkryć. Niektóre z tych pytań są ważniejsze niż inne, ponieważ wiele od nich zależy. Jedno z najważniejszych brzmi: Kim jest Jezus? Czy był oszustem, który zwiódł swoich uczniów, a potem miliony ludzi na świecie? Szaleńcem, który cierpiał na manię wielkości? Czy może tym, za kogo się podawał? Kim On był? Szukając odpowiedzi na to pytanie, ruszamy w podróż przez Ewangelię Marka, bo wiemy, że od tej odpowiedzi wiele zależy.

Zawsze, gdy nadchodzą Święta Bożego Narodzenia, możemy na nowo przypomnieć sobie najpiękniejszą Opowieść — o tym, jak Bóg stał się człowiekiem i przyszedł na świat, aby nas zbawić.

Czytając cztery Ewangelie, odkrywamy, że każdy z ewangelistów przedstawia te wydarzenia z nieco innej perspektywy. Niektórzy skupiają się na samych okolicznościach narodzin Jezusa, inni — mówiąc o Jego przyjściu — sięgają aż do stworzenia świata albo do proroctw Starego Testamentu.

Jednak wszyscy, w gruncie rzeczy opowiadają jedną Opowieść — Opowieść o Zbawieniu. A my nie tylko możemy jej słuchać.
Jesteśmy zaproszeni, by stać się jej częścią — naśladując Jezusa, jej głównego Bohatera.

Idąc przez życie, słyszymy wiele różnych głosów. Niektóre z nich ignorujemy, innym poświęcamy więcej uwagi. Z tego natłoku dźwięków musimy wybrać te właściwe, bo przecież wiele w życiu zależy od tego, kogo słuchasz.

Jednak w tym codziennym zgiełku łatwo przegapić najważniejszy głos — głos samego Boga.

W historii proroka Eliasza wszyscy stają przed tym samym wyzwaniem:
Czy posłuchają? Czy król posłucha? Czy Izrael posłucha? A nawet — czy sam prorok posłucha?

W tej opowieści, pełnej hałasu i sprzecznych głosów, są tacy, którzy nie tylko usłyszeli, ale też posłuchali. Czasem to bardzo nieoczywiste osoby.

Ale najważniejsze pytanie brzmi:
Czy ja usłyszę — i czy posłucham?

Jezus powierzył nam zadanie, by nieść Dobrą Nowinę o zbawieniu aż po krańce ziemi. Nie jesteśmy jednak pierwsi w jego realizacji. Dlatego, szukając inspiracji do działania, chcemy uczyć się od tych, którzy byli na samym początku – sięgając po Księgę Dziejów Apostolskich.

Czytając ją, odkrywamy, że mimo licznych przeciwności Ewangelia głoszona w mocy Ducha Świętego jest nie do zatrzymania. Przekracza kolejne bariery i przemienia życie ludzi, często tych najmniej spodziewanych.

Dzieje Apostolskie to księga, w której naprawdę dużo się dzieje. Warto ją czytać, by coś zadziało się także w twoim życiu – i w życiu ludzi, których Bóg stawia na twojej drodze.

Kiedy dzieci są małe, uczą się przez obserwowanie zachowań dorosłych. Nastolatki mają swoich idoli, którymi się zachwycają i próbują się do nich upodobnić. Nawet dorośli szukają sobie autorytetów, którymi się inspirują i podążają za ich poglądami. Jednak w tym świecie, w którym każdy za kimś idzie, wciąż aktualne pozostaje zaproszenie Jezusa: „Chodź za Mną i naśladuj Mnie”.

Jest to wezwanie do czegoś więcej niż tylko zachwycania się Jego nauką, czerpania inspiracji z Jego poglądów czy nawet uznania Go za moralny autorytet. Naśladowanie Jezusa zmienia całe nasze życie. Oznacza, że decydujemy się być z Jezusem, stawać się jak Jezus i robić to, co Jezus.

Podróże i rozmowy doskonale się uzupełniają. Najlepiej podróżować w dobrym towarzystwie, bo każda wyprawa staje się wtedy okazją do wymiany myśli, ale też do wspólnego milczenia. Lato, czas urlopów i wyjazdów, sprzyja przypomnieniu sobie, że Bóg jest najważniejszym towarzyszem naszej podróży – także tej największej, zwanej życiem. A jeśli już wędrujemy razem z Nim, to – oprócz chwil, kiedy milczymy i cieszymy się tylko swoją obecnością – warto też cieszyć się rozmową.

Dlatego tego lata będziemy czytać cykl psalmów zwanych pielgrzymimi lub podróżnymi, ponieważ recytowano je w czasie wędrówki do Jerozolimy. To podróż przez zakręty życia – od smutku i osamotnienia do wspólnoty i uwielbienia. Jednak najważniejsze w niej jest to, że możemy iść i rozmawiać z samym Bogiem.

Co mamy na myśli, kiedy mówimy, że coś jest „duchowe” albo nie? W dzisiejszym świecie to słowo narosło wielością znaczeń i skojarzeń. Tymczasem Pismo Święte pokazuje nam, że wszystko, co robimy z naszym życiem, ma duchowy charakter – „cokolwiek czynicie, wszystko to czyńcie na chwałę Boga” (1 Kor. 10:31) i powinno być odzwierciedleniem Jego natury. W jaki sposób zatem to, co robimy, może odzwierciedlać trynitarną naturę Boga Ojca, Syna i Ducha Świętego?

Od początku dziejów, królestwa pojawiały się i znikały. Stare były zastępowane nowymi. Każde kolejne królestwo żyło w przekonaniu, że będzie w stanie uniknąć błędów swoich poprzedników. Władcy pragnęli zapisać się w annałach historii z nadzieją, że ich potomkowie ugruntują ich spuściznę i rozsławią imiona ojców na wieki. Jednak czas nie jest lojalnym towarzyszem dziejów. Jest bezwzględnym sędzią, który skazuje wielkich i małych na rozpad, porażkę i zapomnienie. Takie właśnie jest przeznaczenie każdego królestwa. I każdego króla. Z wyjątkiem jednego…

Ze wszystkich praktyk duchowych, co do których uczniowie mogli poprosić Jezusa, aby ich nauczył, wybrali tę jedną: modlitwę. Sam Jezus nie tylko uczył ich, jak się modlić, ale przez historie i przypowieści pokazywał, jak pokorna i wytrwała modlitwa może zmieniać rzeczywistość. „Przerywanie niebu” – tak o modlitwie pisał John Ortberg i tego będziemy chcieli uczyć się z uczniami Jezusa w okresie Wielkiego Postu.

Andy Stanley powiedział kiedyś: „Twój brak odpowiedzialności w końcu stanie się czyjąś odpowiedzialnością”. Innymi słowy – jeżeli nie weźmiesz odpowiedzialności za to, co zostało ci powierzone, ktoś inny będzie musiał wziąć tę odpowiedzialność za ciebie. Mądre życie to życie, w którym nie zrzucamy winy na innych, ale stawiamy czoła wyzwaniom; nie obarczamy innych koniecznością prowadzenia nas za rękę, ale sami możemy stać się wsparciem dla innych.

Początek roku to jest doskonała okazja do refleksji i uczenia się z doświadczeń przeszłości oraz planowania i przygotowywania się na przyszłość. Dlatego, chcemy Was zaprosić na noworoczne rozmyślania o życiu, a dokładniej o tym, jak nie zmarnować życia. Dowiemy się tego, czytając nauki starożytnych mędrców zawarte w Księdze Przypowieści.